"Bazen hayatın hızı, kalemimizin hızını keser. Bugün 13 Nisan Pazartesi; haftanın o en ağır, en 'gerçek' günü. Mağazadaki reyonlar arasındaki koşturma, bitmek bilmeyen müşteri soruları ve Şişli'nin o kendine has kaosu derken, kendime ayırmayı planladığım o 'blog saati' sessizce akıp gitti.
Eskiden olsa bu gecikme için kendime kızardım. 'Planın dışına çıktın Soner, disiplinin bozuldu' derdi içimdeki ses. Ama artık biliyorum ki: Gelişim, bir kağıda yazılan maddelerin hepsine tik atmak değildir; o maddeler gerçekleşmediğinde bile dengeni koruyabilmektir.
Neden Yazmadım? Değil, Neden Yaşadım? Bugün yazmak yerine biraz daha fazla 'dinledim'. Mağazadaki bir iş arkadaşımın yorgunluğunu, metrodaki insanların sessiz telaşını, kendi zihnimin 'biraz dur' diyen uyarısını... Dün gece HelpSteps üzerinden yaptığımız o büyük bağışın huzuru hala içimde bir yerlerde titrerken, bugün o adımların yorgunluğunu fiziksel olarak hissettim.
Asıl Mesele: Robotlaşmamak Eğer her gün, her saat robot gibi aynı performansı sergileseydik; ne dünkü iyiliğin bir anlamı kalırdı ne de bugünkü yorgunluğun bir değeri. Kendimize 'hata payı' bırakmak, aslında kendimize 'insan olma payı' bırakmaktır.
Planlarım hala orada duruyor. KPSS notlarım masada beni bekliyor, hedeflerim hala taptaze. Ama bu gece, sadece bir bardak kahve ve İstanbul'un gece sessizliğiyle baş başa kalmayı seçiyorum.
Yarın Salı. Yeni bir şans, yeni bir enerji. Bazen bir adım geri çekilmek, daha uzağa zıplamak için güç toplamaktır.
Siz bugün kendinize 'insan olma payı' bıraktınız mı?"
0 Yorumlar