Giriş: Şehrin Gürültüsünde Bir Nefes
Bazen hayat, üzerimize bir toz bulutu gibi çöker. Şişli’nin o bitmek bilmeyen kalabalığı, kasanın başında geçen saatler ve her gün maruz kaldığımız binlerce ses... Hepsi bir noktadan sonra sadece "gürültü" haline geliyor. Bugün o gürültünün içinde yürürken şunu düşündüm: Nereye gittiğimizden ziyade, adımlarımızın kime dokunduğu önemli.
186 Bin Adımın Hikayesi
Bu hafta telefonumdaki o sayı sadece bir istatistik değil, bir niyetin yansımasıydı. 186 bin adım... Kimine göre sadece bir mesafe, benim içinse birer umut ışığı. Bugün bu adımları "Sade Adımlar" felsefeme yakışır şekilde üç ayrı limana paylaştırdım:
- UCİM: Çocuklarımızın sessiz çığlığı olmasın, güvenle büyüsünler diye adımlarım onlara feda olsun.
- TEGV: Yarınları aydınlatacak tek güç eğitim. Bir çocuğun kitapla buluşmasına vesile olabilmek, en büyük kazancım.
- İnci Eryılmaz: Ve en özeli, yol arkadaşımız İnci... Onun tekerlekli sandalyesine kavuşup dünyayı özgürce arşınlayabilmesi için bu hafta en çok onun için yürüdüm. Vefa sadece hatırlamak değil, elini taşın altına koymaktır.
Kapanış: Masamdaki Huzur
Bağış onaylarını ekranımda gördüğüm an, haftanın tüm yorgunluğu omuzlarımdan kayıp gitti. Şimdi mağazanın gürültüsü, şehrin karmaşası dışarıda kaldı. Masamın üzerinde o meşhur beyaz bardağım, yanımda Ahmet Ümit’in gizemli dünyası ve önümde 2026 hedeflerime giden KPSS kitaplarım...
İçim rahat, zihnim berrak. Çünkü biliyorum ki; doğru niyetle, samimiyetle atılan hiçbir adım boşa gitmez. Yarınlara, daha aydınlık günlere hep birlikte...
0 Yorumlar